مهدی صمدانی یکشنبه 27 خرداد 1397 05:17 ب.ظ نظرات ()

‍با درود به مراقبین عزیز،


تصور کنید در اتاق انتظار پزشک منتظر نوبت هستید و بدون هرگونه پیش

آگهی متوجه می شوید از زیر صندلی عزیزتان چیزی چکه می کند. با کمی دقت 

می بینید بیمار خودشرا خیس کرده است. چه باید کرد؟ در پست بعدی به این

پرسش خواهیم پرداخت. 


امروز به مسایل مربوط به برخورد با این مشکل و تکرار آن می پردازیم. 


#افسردگی
#بی_‌اختیاری


پرسش یک مراقب:

ضمن عرض سلام و خسته نباشید به همه دوستان.

در ابتدا از بانیان تاسیس این گروه و سایت بسیار بسیار تشکر میکنم و برای ایشان

آرزوی سلامتی و صبر میکنم.

مادر ۷۱ ساله من مبتلا به دمانس عروقی هستن و افسردگی بسیار شدید دارن، وچون

کنترل روی ادرارشون ندارند و با اینکه از شورتهای ایزی لایف هم استفاده میکنیم ولی هر

 بار دستشویی میرن اون شرت رو درمیارن و در روز چندین بار باعث میشه که ادرارشون

 بریزه، و با کوچکترین اعتراض و یا گوشزدی از طرف پدرم دچار بهم ریختگی میشن و

 شروع به جیغ و داد و گریه های بلند میکنن، و من و خواهرانم مجبور میشیم خودمون

 رو به منزلشون برسونیم.


سوال اول من اینه که با چه دارویی میتونم ادرارشون رو کنترل کنم؟ آیا توی این زمینه کسی تجربه ای داره؟

و سوال دوم اینکه برای درمان و یا کنترل افسردگیشون چه پیشنهادی دارید؟
در پایان آرزوی سلامتی و سعه صدر برای همه دارم.

سپاس


پاسخ دردآشنا:


سلام آقای … عزیز،

متاسفانه همه بیماران فرسایش مغز به عارضه بی اختیاری دچار می شوند. راهکار درست برخورد با آن، کنار آمدن با مسئله است نه مداوای دارویی. هر گونه اضطراب مراقب یا احیانا بی احترامی و سرکوفت به بیمار کار را مشکل تر می کند. از یادداشت شما چنین بر می آید که شاید نیاز باشد پدرتان در رفتارشان در برخورد با قضیه تجدید نظر کنند. معمولا دارویی برای جلوگیری از بی اختیاری تجویز نمی شود مگر اینکه مشکلات فیزیولوژیکی بیمار تجویز دارو را ایجاب نماید. اگر پدرتان در کرمان زندگی می کنند، شاید مناسب باشد در جلسات ماهیانه رو در روی مراقبین شرکت کنند چون در این جلسات به مشکلات مختلف مراقبت می پردازیم.

در مورد افسردگی، اگر مشکلات بیمار با سازشگریهای مراقبتی کنترل نشود، پزشک دارو تجویز می کند. خواهش می کنم مقاله تغییرات رفتاری – افسردگی را در آدرس زیر مطالعه کنید ودر صورت نیاز حتما با پزشک مشورت نمایید: 
http://dardashna.ir/?p=31


و اما پاسخ من در مورد بی اختیاری: 
این مطلب در گروه دیگری هم مطرح شده بود. پاسخ من به شرح زیر بود. امیدوارم راهگشا باشد:

متاسفانه این عارضه تقریبا برای همه بیماران فرسایش مغز بوجود می آید. اگر بیمار در مرحله ای باشد که تا حدی از این مشکل آگاه باشد، استرس و سرافکندگی مربوطه برایش بسیار سنگین خواهد بود. ولی با پیشرفت بیماری، به امری عادی تبدیل می شود.

از نظر مراقب، زمانی که اولین بار با این عارضه روبرو می شوید، تعامل با آن و کنترل اعصابتان بسیار مشکل است مخصوصا اگر در محیطی خارج از منزل مثلا فروشگاه، پارک، یا مطب دکتر اتفاق بیفتد.

بهترین توصیه حفظ خونسردی و برگزار کردن جریان به شوخی است. با توهین و اعتراض و درگیری، مشکل را بسیار بزرگتر از آنچه که هست تبدیل می کنید.

خواهش می کنم سه مقاله زیر را که در وبسایت دردآشنا گذاشته ام مطالعه بفرمایید و اگر پرسش دیگری داشتید مطرح کنید.

بی اختیاری: تعریف و دلایل بروز
http://dardashna.ir/?p=401
بی اختیاری: مراقبت و سازشگری
http://dardashna.ir/?p=411
بی اختیاری: مراقبتهای بهداشتی
http://dardashna.ir/?p=422


ا.

اظهر نظر مراقبی دیگر

یکی از تجربیات خودم در مورد بیمارم مشکلات عدیده در خصوص پوشاک کردن و نگهداری بیمار بود . بیمارم دایما دستش را داخل پوشاک میکرد و ……که واقعا غیر قابل تحمل بود که با همفکری بچه هام بعد از پوشاک نمودن مایوی پا دار ورزشی تنش میکنم و دیگه نمی تونه دست به پوشاکش بزه و بهداشت دست و ناخن اش هم بیشتر رعایت میشه .


اظهار نظر دردآشنا:

.

تشکر می کنم از توجه تون. دقیقا این مطالبی است که بکار سایر مراقبین میاد.

یک راه دیگر هم برای جلوگیری از دسترسی بیمار به داخل شلوارش این است که از لباس های سر هم مانند لباس کار کارگران مکانیک استفاده کنیم. بهتر است بالا تنه اش بصورت سارافون بندی باشه که در آوردن و پوشیدنش آسان باشد.