مهدی صمدانی دوشنبه 28 خرداد 1397 04:24 ب.ظ نظرات ()
با درود به مراقبین عزیز،

در پست دیروز قول دادم که در باره سورپریز بی اختیاری بیشتر صحبت کنم. این غافلگیر شدن برای همه مراقبین و بدون استثنا اتفاق خواهد افتاد. بهترین توصیه این است که از نظر ذهنی و عملی آماده آن باشید و عامل غافلگیر شدن را به حد اقل برسانید. 

به رفتار مادران که کودکان خردسال دارند توجه کنید. هر وقت که برای بیرون رفتن از منزل آماده می شوند، اول ساک وسایل فرزند خود را بر می دارند و سپس کودک خود بغل می کنند. 

در این ساک چه حمل می کنند که تا این اندازه برایشان مهم است؟ یک یا دو دست لباس تمیز، حد اقل یک پوشک تمیز، حوله های مرطوب برای پاک کردن، حوله کاغذی، کرم اکسید روی، پودر بچه، دستکش یکبار مصرف، پاکت نایلونی برای کهنه کثیف، ژل ضدعفونی کننده، و .... 

شما لازم است چنین ساکی را برای عزیز خود، قبل از شروع بی اختیاری، آماده کنید و همیشه آنرا همراه داشته باشید. حادثه خبر نمی کند و بی اختیاری معمولا در زمانی اتفاق می افتد که کمترین انتظارش را دارید مثلا در مطب پزشک، در سوپر مارکت، در پارک، در وقت ملاقات با فامیل، در سینما، در اتوبوس، در هواپیما...

باور کنید زمانی که بی اختیاری اتفاق میفتد، داشتن این ساک میلیونها ارزش دارد. شما حاضر نخواهید بود آنرا با هیچ چیز عوض کنید. البته یادآوری می کنم که داشتن ساک بخودی خود مسئله را حل نمی کند و لی حد اقل ابزاز مورد نیاز را در اختیار خواهید داشت. علاوه بر آن شما باید بر اعصابتان مسلط باشید، با عزیزتان و حادثه بوجود آمده با صبر و متانت برخورد کنید، نگران اینکه دیگران چه فکر می کنند نباشید، و از تحقیر و سرزنش بیمار جدا بپر هیزید. 

احساس شما در زمان وقوع حادثه درست مانند این است که دنیا به‌آخر ررسیده است. ولی در صورتیکه حرفه ای با آن روبرو شوید، حتی اگر اولین بار است که اتفاق میفتد، بشما قول می دهم که خاطره آن روز برای همیشه در ذهن شما باقی خواهد ماند و بارها در باره اش صحبت خواهید کرد و هر بار لبخند رضایتی که در چهره شما ظاهر می شود به دنیایی میارزد. این را از من بیادگار خواهید داشت.

در کتاب راهنمای مراقبین فرسایش مغز و همچنین در وبسایت دردآشنا، سه مقاله در باره مسایل بی اختیاری و راهکارهای سازشگری با آن نوشته ایم. این سه مقاله می تواند راهگشا باشد. فرازهایی از این مقاله ها را که به بحث امروز ما مربوط است برایتان کپی کرده ام:

از بیمار پشتیبانی کنید
  • از بیمار به آرامی، با مهربانی و صمیمیت پشتیبانی کنید و از خود اضطراب نشان ندهید. به جای اینکه بگویید «خودت را خیس کردی؟» بهتر است بگویید «چیزی روی شلوار شما ریخته؟»
  • برخوردتان را عادی جلوه دهید که در بیمار احساس گناه و خجالت زدگی به وجود نیاید.
  • از کلمات تحقیرآمیز که برای کودکان و تشویق آنها در مورد رفتن به توالت به کار می رود، جداً پرهیز کنید.
  • اگر بیمار از نظافت و تمیز کردن خود پس از انجام توالت ناتوان است، با احترام و رعایت شخصیت او، به وی کمک کنید.
  • با بیمار با ملایمت کنار بیایید که احساس آرامش و اطمینان کند و به شما اجازه بدهد او را تمیز کنید. در صورتی که بیمار شخصاً به نظافت خود بپردازد، نتیجه آن می تواند آلوده کردن لباس، محیط زندگی، ایجاد عفونت مجاری ادرار و سایر عفونت ها باشد.
  • در این مراحل، بیمار ممکن است حین انجام کار نظافت، بی اختیار دست شما را بگیرد و از ادامه کار جلوگیری کند. آسان ترین راه پیشگیری، دادن یک چیز دیگر، مثلاً یک توپ کوچک و نرم یا یک حوله، به دست بیمار است.

 

به بیمار یادآوری کنید

  • بیمار را تشویق کنید رأس هر ساعت به دستشویی برود و رفتن به توالت را به یک روال عادی و تکراری در برنامه روزانه بگنجاند.
  • اطمینان حاصل کنید بیمار حتماً روی توالت می نشیند و وقت کافی برای تخلیه کامل صرف می کند. با کنترل توالت پس از عمل، از انجام کار، میزان، کیفیت و نوع آن مطمئن شده و برای اجابت بعدی یادداشت بردارید.
  • به حرکات، رفتار و جملاتی که بیمار زمان نیاز رفتن به دستشویی به کار می برد، توجه کنید و آگاهانه از این رفتار بیمار برای اقدام به بردن وی به توالت در زمان لازم استفاده کنید.
  • لباس بیمار بایستی به آسانی قابل پایین آمدن باشد. شلوارهای کش دار به مراتب برای بیمار آسان تر از شلوارهای کمردار و زیپ دار هستند.
  • بیمار معمولا در زمان قضای حاجت نیاز دارد تنها باشد. در صورتی که این احساس وجود دارد، او را تنها بگذارید ولی نزدیک توالت بمانید که از مشکلات احتمالی دیگر جلوگیری کنید.

تعریف و دلایل بروز


مراقبت و سازشگری


مراقبتهای بهداشتی